شعرهای عاشقانه از حافظ

حافظ
حافظ

دست از طلب ندارم تا کام من برآید

 

یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

 

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر

 

کز آتش درونم دود از کفن برآید

 

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران

 

بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

 

جان بر لبست و حسرت در دل که از لبانش

 

نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید

 

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم

 

خود کام تنگدستان کی زان دهن برآید

arm downloadhiای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

 

منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست

 

شب تـار است و ره وادی ایمـــن در پیش

 

آتش طــور کـــجا موعــــد دیــدار کــــجاست

 

هــر کــــه آمـــد به جهان نقش خرابـــــی دارد

 

در خـــرابات بگــــویید کــــه هشیـــار کـــجاست

 

آن کــــس است اهـــل بشارت کــــــه اشارت داند

 

نکــــته‌ها هست بســـی محـــرم اســـرار کــجاست

 

هـــــر ســــر مـــوی مــــرا بـا تـــو هـــزاران کــــار است

 

مـــا کـــجاییـــم و مـــلامـــت گـــر بـــی‌کـــار کـــجاست…

 

armm

 

سینــــه از آتـش دل در غم جانـانـه بسوخـت

 

آتـشــی بـود در این خـانـه که کاشانه بسوخـت

 

تـنــم از واسـطــه دوری دلـبــر بـگـداخــــــت

 

جـانــم از آتــش مـهــر رخ جـانـانـــه بسوخـت

 

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع

 

دوش بر مـن ز سر مهـر چـو پروانـه بسوخـت

 

آشنـائـی نه غریـبـست که دلسـوز مـن است

 

چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخـت

 

خـرقـــــه زهـد مـرا آب خـــــرابـات ببــــــرد

 

خـانـــه عقـل مـرا آتـش مـیـخـانــــه بسوخـت

 

چـون پیـالـه دلم از تـوبـه که کـردم بشکسـت

 

همچـو لالـه جگـرم بی مـی و خمخــانه بسوخـت

 

ماجـرا کم کـن و بازآ کـه مـرا مـردم چـشـــــــم

 

خـرقـه از سـر بـدرآورد و بشـکـــرانـه بسوخـت

 

تــرک افسـانـه بگـو حـافــظ و مـی نـوش دمی

 

که نـخـفـتـیـم شـب و شمـع بافسانـه بسوخـت

 

arm downloadhi

 

دوش در حــلقه مــا قصــه گیســوی تـو بود

 

تا دل شب سخن از سلسله موی تو بود

 

دل که از ناوک مژگان تو در خون مـی‌گـشت

 

بـــاز مشتـــاق کمـــانـخانـه ابروی تو بود

 

هــم عفــاالله صبـــا کــز تــو پیامـی مـی‌داد

 

ور نه در کس نرسیدیم کـه از کوی تو بود

 

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت

 

فـتـنه انگیـز جهــان غمــزه جادوی تو بود

 

مــن سرگشـته هم از اهل سـلامت بـودم

 

دام راهـــم شـکـن طـره هنــدوی تو بود

 

بـگشــا بنــد قبــا تــا بگشـــایـد دل من

 

کــه گشـادی کـه مرا بود ز پهلوی تو بود

 

بــه وفــای تــو کــه بـر تربــت حــافظ بـگذر

 

کـز جهان می‌شد و در آرزوی روی تو بود

 

armm

 

از صداى سخن عشق، ندیدم خوشتر

 

یادگارى که در این گنبد دوار بماند

 

ای که از کوچه ی معشوقه ی ما می گذری

 

برحذر باش که سر می شکند دیوارش.

 

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید

 

گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید

 

می مخور با همه کس، تا نخورم خون جگر

 

زلف بر باد مده، تا ندهی بر بادم

 

شیوه و ناز تو شیرین خط و خال تو ملیح

 

چشم و ابروی تو زیبا قد و بالای تو خوش

 

گفته بودی که: شوم مست و دو بوست بدهم

 

وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یک

 

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم

 

طره را تاب مده تا ندهی بربادم

 

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن

 

شرط اول قدم آنست که مجنون باشی

 

گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر

 

آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم

 

می خورد خون دلم مردمک دیده سزاست

 

کـه چرا دل به جگرگوشـه مردم دادم

 

بگفتمش: به لبم بوسه ای حوالت کن

 

به خنده گفت : کی ات با من این معامله بود!؟

 

فاش می گویم و از گفته خود دلشادم

 

بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم.

 

الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها

 

که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

 

رخ برافروز، که فارغ کنی از برگ گُلم

 

قد برافراز، که از سرو کنی آزادم

 

یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور

 

کلبه‏ء احزان شود روزی گلستان غم مخور

 

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد،

 

گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید.

 

امشب زغمت میان خون خواهم خفت

 

وزبستر عافیت برون خواهم خفت

 

روز اول رفت دینم در سر زلفین تو

 

تا چه خواهد شد درین سودا سرانجامم هنوز

 

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را

 

یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

 

تاب بنفشه میدهد طره مشک سای تو

 

پرده غنچه میدرد خنده دلگشای تو

 

خیال خال تو با خود به خاک خواهم برد

 

که از خیال تو خاکم شود عبیر آمیز

 

نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست

 

خیال روی تو در هر طریق همره ماست

 

شهره ی شهر مشو، تا ننهم سر در کوه.

 

شور شیرین، منما تا نکنی فرهادم

 

گفتی که پس از سیاه رنگی نبود. .

 

پس موی سیاه من چرا گشت سپید

 

ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم.

 

با ما منشین و گرنه بد نام شوی

 

تا آسمان ز حلقه بگوشان ما شود.

 

کو عشوه ای زابروی همچون هلال تو.

 

arm downloadhi

 

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی مارا

 

یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

 

شهره ی شهر مشو تا ننهم سر در کوه

 

شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

 

رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس

 

تا به خاک در آصف نرسد فریادم

 

حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی

 

من از آن روز که در بند توام آزادم

 

armm

 

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

 

ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

 

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر

 

سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

 

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم

 

طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

 

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم

 

غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

 

رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم

 

قد برافروز که از سرو کنی آزادم

 

arm downloadhi

 

مطلب پیشنهادی

آموزش سوپ سبزیجات با پنیر چدار

کم کم هوا رو به سردی پیش میره و یکی از غذاهای مورد علاقه همه …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *